ZWOLLE - Geklink van glazen, gemoedelijk geroezemoes, gul gestrooi met Blauwvingers en gepruttel van malse stukjes vlees. Zwolle smult genoegzaam in de Broerenkerk. De stad presenteert zich niet alleen als hoofdstad van de smaak, maar bewees zich eveneens als zodanig.

De complimenten komen vanuit alle windstreken. Een Amsterdamse bezoeker laat zich ontvallen niet meer naar het Preuveleut in Maastricht te gaan. Toch een gerenommeerd culinair festijn. Volgens zeggen wordt het ginder allemaal minder, terwijl het niveau in Zwolle alleen maar stijgt. Het plastic heeft in het zuiden zijn intrede gedaan, terwijl Zwolle smikkelt met porselein en glas tussen de vingers geklemd.

Het moge duidelijk dat het Mekka voor de Bourgondiër aan de boorden van de IJssel ligt. Achttien restaurants geven voor één keer hun keukengeheimen prijs. Meekijken over de schouder van de chef-kok is tijdens deze speciale gelegenheid geoorloofd. Een terugkerend unicum, al vijftien jaar lang, waarvan vijf jaar onder de noemer Zwolle Culinair.

"Drie dagen kerken", noemt Paul Stegeman, eigenaar van 't Pestengasthuys, het fijnproeversgebeuren. Zondagavond om negen uur laat hij zichzelf een glas rode wijn inschenken. De eerste van een lang weekend boven het gasfornuis. Collega Elroy van de Kerkhof, chef-kok van Hotel Fidder, spreekt van een werkweek van tachtig uur. Voor pauze is geen tijd, maar aan de gastvriendelijk is het niet te merken. "Wilt u een aperitiefje van zalm, besprenkeld met whisky proeven?"

Het harde zwoegen gaat aan de gedachte van de keuvelende bezoeker voorbij. Zij laten zich zonder afwegen een nieuwe bordje opscheppen. Op kwantiteit staat geen limiet. Sonja Bakker komt met haar verantwoorde adviezen de Broerenkerk niet in. Lijnen doen we morgen wel.

Toch gek, dit is toch de maand dat een financiële crisis ons in zijn greep houdt? Van de Kerkhof spreidt zijn armen om de omvang van de tjokvolle Broerenkerk te schetsen. Nee, hier lijkt niemand gebukt te gaan onder geldzorgen. Er kan een lachje af. " Ik kan natuurlijk niet aan die mevrouw merken of ze haar spaargeld is kwijtgeraakt", wijst Stegeman met een knipoog. "Of ze moet haar verdriet aan het verdrinken zijn."

Wanklanken vallen er niet op Zwolle Culinair. Niet over de kwaliteit, niet over de hoeveelheden en al helemaal niet over de prijs. Vijf Blauwvingers, gelijk aan zeven euro vijftig, voor een hoofdgerecht vindt niemand een eurocent te duur. Ons heet 'zunig' te zijn, maar nu even niet. In het standje van het Mexicaanse restaurant La Cucaracha is een roulette met vier vakjes aanwezig. Een ludiek gebaar van de eigenaar. Bezoekers kunnen draaien voor de scherpste wrap. En dat is een groot verschil met het casino; op Zwolle Culinair heeft iedereen prijs.

Bron: De Stentor